تبليغاتX
عصیان بندگی

حافظ راز عجیبیست!                                                                                                       براستی کی است این قلندر یک لاقبا که درخانه ی قشری ترین مردم این دیار کتابش را با قرآن و مثنوی در یک تاقچه مینهند , دست آلوده به سویش نمی برند و چون برگرفتند هچون کتاب آسمانی میبوسند و به پیشانی میگذارند , سروش غیب اش میدانند و سرنوشت اعمال و افعال خود را با اعتماد تمام به او میسپارند؟                                                                                                                              کیست که اینچنین , به حرمت , در صف پیغمبران و اولیا الله اش مینشانند؟                                  شاید شما ام مثل من به اشعاری از حافظ بر خوده باشین که در تناقض با شخصیت حافظی باشه که تا حالا میشناختید! حافظی که در عالم عرفان بسر میبره! لب به می نزده و می اون عرفانی!            حافظ! حافظ قرآن.                                                                                                              امشب یکسری از این اشعارو اینجا میزارم و قضاوت رو به شما واگذار میکنم!

ترجيـح‌  جـهـان‌  هـسـتـی  بـه‌  مـو ا عـيـد 

 

 *  من‌ كه‌امروزم‌ بهشت‌ نقد حاصل‌میشود

  وعده‌ی فردای زاهد را چراباوركنم

*  من‌ نخواهم‌كرد ترك‌ لعل‌ يار وجام‌ می

     زاهدان‌، معذورداريدم‌ كه‌اينم‌ مذهب‌است‌!

 

*  ساقی! بيارباده‌ كه‌ماه‌ صيام‌ رفت‌ 

    درده‌ قدح‌! كه‌موسم‌ ناموس‌ ونام‌ رفت‌

    وقت‌عزيزرفت‌، بيا تا قضاكنيم

    عمری كه‌بیحضور صراحیوجام‌ رفت‌

    درتاب‌ توبه‌ چندتوان‌سوخت‌ همچوعود

    میده‌! كه‌عمر برسر سودای خام‌ رفت‌

 

*  گر زمسجد به‌خرابات‌شدم‌ عيب‌مكن‌

   مجلس‌ وعظ درازاست‌و زمان‌ خواهدشد

    ایدل‌! ار فرصت‌ امروز به‌فردا فكنی

     مايه‌ی نقد بقارا كه‌ضمان‌خواهدشد؟

 

د ر مـعـا ر ضـه‌  بـا  ز ا هـد  و  صـو فـی 

 

*  حافظا، می خور و رندی كن‌ و خوش‌باش‌، ولی

    دام‌ تزويرمكن‌ چون‌ دگران‌ قرآن‌ را!

 

*  فقيه‌ مدرسه‌ دی مست‌بود وفتواداد

   كه‌ می حرام‌، ولی به‌ ز مال‌ اوقاف‌است‌!

 

*  نه‌من‌ ز بیعملی درجهان‌ ملولم‌ و بس‌

   ملالت‌ علما هم‌ ز علم‌ بیعمل‌است‌

 

*   زاهد! مكن‌ ازنسيه‌حكايت‌، كه‌ به‌نقدم‌

     ياریست‌ چوحوریو سرائی چوبهشتی

 

*   دونصيحت‌ كنم‌ات‌، بشنوو صدگنج‌ببر:

     ز در عيش‌ درآیو به‌ره‌ زهد مپوی

     بوی يك‌رنگی ازاين‌نقش‌ نمیآيدباز

     دلق‌ آلوده‌ی صوفی به‌ می صاف‌ بشوی!

 

مـجـا د له‌  بـا  مـد عـی  ا ز  طر يـق‌  بـا و ر هـا ی  خـو د  ا و

 

*   ازنامه‌ی سياه‌ نترسم‌، كه‌روزحشر

     بافيض‌ لطف‌او صد ازاين‌نامه‌ طیكنم‌

 

*   برو ای زاهدو دعوت‌مكنم‌ سوی بهشت

     كه‌خدا خودزازل‌ بهر بهشتم‌ نسرشت‌

     منعم‌ازمی مكن‌ ای صوفیی صافی! چه‌كنم

     گرخدا طينت‌ مارا به‌می صاف‌ سرشت‌؟

     حافظا! لطف‌ حق‌ ار باتو عنايت‌دارد

     باش‌فارغ‌ ز غم‌ دوزخ‌وشادیی بهشت

 

این چند نمونه از اشعار  بود! متن کامل شعرهایی رو که فکر میکنم در تناقض با حافظ عصر ماست رو در ادامه مطلب میزارم

 

 

                              

 


ادامه مطلب
نوشته شده توسط نیما در ساعت 4 | لینک  |