پنجشنبه 1 فروردین1387
بعد يكسال دوباره نوشتم!
يك شب سرد زمستاني
در شب بي وسعت آن ديدگان سرد افسونكار
نطفه اي از جنس دلتنگي تولد يافت
ناگهان آن كودك بي درد شادانه
با همان لبخند مرموزانه ي تلخش
آنچنان بي وزن
در وراي خاك سرد پست
شعله اي از جنس تاريكي
دردلم افروخت
و همان شب بود
در زمستان شبي ديگر
يا نميدانم , با خودم گفتم
زندگي را جز بت چشمان پر شهدت نخواهم ديد
و بدينسان...
عاشقانه دستم از محراب , كوته شد
عارفانه آن مي گلگون , نوشيدم
بي خبر از وادي اين پست خاكي ها
پايكوبان هله ميكردم و ميچيدم
ناگهان در عالم مستي
قوطه ور در شهوت هستي
سرخي آن جام خاكي را
در درختان گنه ديدم
در درختان بلند سيب
در درختاني كه پست و خار و خاكم كرد
ودريغا ... هي هاد!
كه دگر انسانم
كه دگر انسانم!!!
۱۱ق - MYSELF
نوشته شده توسط نیما در ساعت 0 | لینک
|
